بهار به نیمه  رسیده است،در ایوان باغ باران خورده ذل زده ای به زبانه های آتش که کنده های کاج را خاکستر می کند و به خودت می گویی چه خوب است که سرتا پایت دوداندود می شود با عطر کاج!

اینها اما نمی تواند شعله های تصویر وجدان بیدار را از قاب ذهنت پایین بکشد.

بی خیال نمی شوی همینطور فارل را می بینی که درمانده و ناتوان ،تن به خدمتگذاری کالون می دهد و اینگونه است که ژنو به تسخیر کالون در می آید.

به ایمان نامه اش می رسی و بر خود می لرزی انگار نه انگار که نشسته ای کنار آتش و می خوانی،همه ی شهروندان ژنو یک به یک باید آن را بپذیرند آنهم به طور رسمی !

تکلیف کسانی که به ایمان نامه معترضند معلوم است،..

آنوقت آزادی را می بینی که در میان همین شعله های کاج کنار دست تو خاکستر می شود!همان آزادی انسان مسیحی که روزی لوتر مبشر آن بود...

تصویر سوختنش را می بینی آنچه که در ژنو پایان می گرفت،برداشت از مذهب به عنوان امری وجدانی و فردی بود

نابودی اخلاق به نام منطق بود

و جوهره پیام جنبش اصلاح دینی که در صورت کلام گم می شد.

هرگونه آزادی در ژنو مرد،از آن دم که کالون پا به شهر نهاد و تنها اراده ی او یر همگان فرمان می راند...

اریبهشت است با هوای محسور کننده اش در این باغ خیس از باران بهاری و اما تصویر مرگ امید به روزهای خوب نیامده که دوباره تکرار می شود وقتی که با وجوان بیدار روزهای رفته را در همین دورهای نزدیک مرور می کنم...

پ.ن:

کتاب وجدان بیدار نوشته اشتفان تسوایگ خیلی حرفا برای گفتن دارد

نوشته شده در ۱۳٩۱/٢/۱٦ساعت ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ توسط مسافر نظرات () |